Quaderno 3.12a

Ἐν ᾧ ὁ Δικαιόπολις καὶ ὁ Ξανθίας πον ἐν τ ἀγρ, ἐξαίφνης ὁ Δικαιόπολις βλέπει πρὸς τ δοῦλ, ἀλλ’ ἰδού, ὁ Ξανθίας οὐκέτι πον ἀλλ’ ἡσυχάζει ὑπὸ τ δένδρ. Ὁ οὖν δεσπότης, «διὰ τί, ὦ δοῦλ,» φησίν, «οὐκέτι σκάπτ τὸν ἀγρὸν ἀλλὰ καθίζεις καὶ ἡσυχάζ;» Ὁ δὲ δοῦλ μάλα κάμνει καί, «φεῦ, φεῦ τ πόν,» φησίν. Ἐπαίρει οὖν ἑαυτ καὶ αὖθις πονεῖ ὑπὸ τ ἡλί. Δι’ ὀλίγου δέ, ἐπεὶ ὁ ἥλι μάλα φλέγει, ὅ τε Δικαιόπολις καὶ ὁ Ξανθίας καθίζ ὑπὸ τῷ δένδρῳ καὶ δειπν. Ὁ δὲ σῖτος οὐ πολ ἐστιν· ὁ οὖν δοῦλος στενάζ καί, «οὐ δυνατ ἐστιν, ὦ δέσποτα,» φησίν, «ἔτι πον· ὁ γὰρ σῖτος οὐ ἱκανός ἐστιν, ἐγὼ δὲ ἤδη μάλα κάμν.» Ὁ οὖν Δικαιόπολις, «μὴ φλυάρ, ὦ μαστιγία,» φησίν, «ἀλλὰ πόν· ὁ γὰρ πόν ἔτι πολύς ἐστιν, καὶ εἰ ῥᾳδιουργ οὐ δειπνεῖ ὁ γεωργ.» Ὁ δὲ Ξανθίας οὐ ἐπαίρει ἑαυτὸν ἀλλ’ ἔτι μέν ὑπὸ τῷ δένδρῳ. Ὁ μὲν οὖν Δικαιόπολις λαμβάνει τὸ κέντρ, ἀλλ’ ἰδού, οὐ κεντ τοὺς βοῦς ἀλλὰ τύπτει τ δοῦλ καί, «ἆρα ἔτι μέλλ μηκέτι πον, ὦ ἀνόητ δοῦλε;» φησίν· καὶ οὐκέτι τύπτει αὐτ ἀλλὰ βαίνει εἰς τ ἀγρ.