Ὁ μὲν ἥλιος ἀνατέλλει, ὁ δὲ Κέβης ἕωθεν ἤδη ἐκ τῆς οἰκί ἐκβαίνει μετὰ τῆς τε γυναικός, ὀνόματι Φαίδρ, καὶ τοῦ υἱοῦ, ὀνόματι Ἀλεξάνδρου, καὶ τῆς θυγατρός, ὀνόματι Παμφίλ. Ἐθέλ γὰρ πρὸς τὸ ἄστυ ἰέναι καὶ τοὺς χοροὺς θεωρεῖν· ἑορτ γὰρ ἄγ οἱ ἀστοί.
Πολλὰ μὲν οὖν χωρία διαπερ καὶ πολλοῖς ἄλλοις ἀνθρώποις ἐντυγχάν καθ’ ὁδόν.
Ὅλην τὴν ἡμέρ βαδίζ ὥστε ἡ Παμφίλ μάλα κάμνει· μένειν οὖν ἐθέλει καὶ ἡσυχάζειν ὀλίγον χρόνον. Οὕτως οὖν, «ἆρα ἔτι μακρ ἐστιν, ὦ φίλε πάτερ,» φησίν, «ἡ ὁδός; Ἐγὼ γὰρ μάλα κάμνω.» Ὁ δὲ πατήρ, «οὐδαμῶς,» φησίν — ἤδη γὰρ προσχωρ πρὸς τὸ ἄστυ — «ὦ φίλε θύγατερ.» Καὶ τὴν ὑδρί τῇ Παμφίλ παρέχει· οὐ γὰρ χαλεπός ἐστιν ὁ Κέβης ἀλλὰ μάλα φιλεῖ αὐτήν.
Δι’ ὀλίγου δὲ αὖθις ἅμα βαίν πρὸς τὴν ἑορτ.